Verhalen

  • Een Nieuw Gevoel

    Bonk, bonk, bonk… een snel kloppend hart
    Slik, rust, slik… stokkende adem
    één oog open, altijd wakend
    één oog dicht, zelden slapend

    Lees Verder
  • Moeder Zijn

    Moeder zijn

    Lees Verder
  • Geboorteverhaal

    Jong en ambitieus … zo kan je ons gerust noemen. Ik ben 27 jaar en werk nu 6 jaar als sociaal assistente in het ziekenhuis. Ik heb na al die jaren het gevoel wat stabiliteit bereikt te hebben in mijn werksituatie. Mijn man is 31 jaar, werkt en is ook erg actief daarbuiten. We kennen elkaar nu al een heel tijdje en vanaf het begin hadden we het gevoel bij elkaar te horen. 

    Lees Verder
  • Witse,Mirthe,Floris

    Ons verhaal begint op de dag dat Obama voor het eerst president van Amerika werd. Die dag stond (en staat) vele mensen omwille van die reden in het geheugen gegrift. Echter, bij ons vond er op datzelfde ogenblik een andere heuglijke gebeurtenis plaats! 

    Lees Verder

Geboorteverhaal

Jong en ambitieus … zo kan je ons gerust noemen. Ik ben 27 jaar en werk nu 6 jaar als sociaal assistente in het ziekenhuis. Ik heb na al die jaren het gevoel wat stabiliteit bereikt te hebben in mijn werksituatie. Mijn man is 31 jaar, werkt en is ook erg actief daarbuiten. We kennen elkaar nu al een heel tijdje en vanaf het begin hadden we het gevoel bij elkaar te horen. We hebben elkaar op 11 juni 2004 de belofte gemaakt om samen te blijven, in goede en kwade dagen. Ons huwelijk was een eerste belangrijke stap in onze relatie.

Een volgende uitdaging was de bouw van ons eigen huisje. Vol enthousiasme zijn we van start gegaan en zoals dat op een bouwwerf gaat, met veel ‘ups’ en nog veel meer ‘downs’, zagen we ons huis stilaan vorm beginnen krijgen.

In maart 2006 werden de werkzaamheden op een lager pitje gezet want mijn man moest vertrekken naar Afghanistan, op missie voor 4 maanden. We besloten samen dat ik zou stoppen met anticonceptie en zouden de natuur zijn werk laten gaan als hij terug zou komen na deze lange periode. De bouwwerken zouden tegen dan verruit afgerond moeten zijn. Maar aan de zending in Afghanistan kwam iets vlugger een einde dan voorzien. Hij werd geopereerd en moest na 1 maand vervroegd terugkomen. Voor ons beide ging zijn terugkomst gepaard met gemengde gevoelens. Hij heeft nog heel wat last gehad van zijn ingreep maar de passie laaide weer hoog op toen we mekaar terugzagen na die lange tijd en ja … daar begint dit verhaal.

In juni 2006 bleek ik zwanger te zijn en dat werd me telefonisch bevestigd door mijn huisarts. Ik kon het haast niet geloven. Ik ben naar boven gegaan met een briefje waarop ik een rijstkorrel had geplakt met bijhorende tekst “ik ben nog maar als een rijstkorreltje klein, maar wil jij mijn papa zijn?” Hij leek de eerste seconden de boodschap niet te begrijpen maar eens het hem daagde, verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. Het was fantastisch om daarna dit nieuws te brengen aan alle mensen die ons nauw aan het hart liggen!

Op het werk was het drukker dan ooit maar buiten wat last van misselijkheid en vermoeidheid, voelde ik me prima. Het werk was erg stresserend en ik maakte lange dagen maar ik was geen enkele dag afwezig op het werk wegens ziekte. Ik deed erg mijn best maar op consultatie bij de gynaecologe (rond mijn 7de maand) kregen we toch slecht nieuws. De baby was erg klein en ik zou dringend moeten rusten om ervoor te zorgen dat de groei niet zou stagneren. Ik kreeg rust voorgeschreven en moest van de ene dag op de andere thuis blijven. Op het werk zorgde dat voor wat kleine problemen naar vervanging toe maar zoals gezegd wordt: niemand is onmisbaar en problemen zijn er om opgelost te worden. Ik genoot van mijn tijd thuis, deed mijn huishouden op een matiger tempo en had voor de eerste keer het gevoel dat ik kon genieten van mijn zwangerschap. Da gevoel had ik gemist in de periode dat ik werkte.

Mijn man en ik begonnen ons meer en meer bewust te worden van de rol die we binnenkort zouden gaan vervullen en besloten om samen met vrienden prenatale lessen te gaan volgen bij een vroedvrouw. We hebben er veel geleerd en vooral veel gelachen.

Naar het einde toe moest ik vaker op consultatie bij mijn gynaecologe en dit vooral om de groei van de baby nauwlettend op te volgen. Maar er dook een volgend probleem op, de baby lag nl. in stuit en had blijkbaar niet de neiging om vanzelf te draaien. De gynaecologe zei me op 37 weken dat een keizersnede onvermijdelijk werd en maakte een afspraak in het ziekenhuis. Ik zou op dinsdag 5 februari een keizersnede krijgen. Ik was helemaal van slag door dit nieuws en heb dagenlang gehuild. Ik vond dit zo’n aanslag op mijn vrouwelijkheid want bevallen was en is voor mij hét symbool van vrouwelijkheid. Je moet het verdienen om moeder te worden, was mijn perceptie. Ik had nooit gedacht dat mij de kans zou ontzegd worden om mijn eerste, en waarschijnlijk enige kind, zelf ter wereld te brengen, zoals de natuur dat voorzien heeft. Het kunstmatige van een keizersnede, de herstelperiode achteraf … ik vond het allemaal erg. Een week lang heb ik mezelf gewenteld in zelfmedelijden en was ik haast niet te troosten.

Drie dagen voor de geplande sectio moest ik voor alle zekerheid nog een laatste keer op consultatie bij een collega-gynaecoloog. Deze arts had al eerder veel indruk op mij gemaakt in het ziekenhuis door zijn schrikbarend uiterlijk (lang en spits, een scherpe neus, 3 sprieten haar op zijn blinkende hoofd en ogen die naar 2 uithoeken leken te staren). Maar hij was bekwaam en dat was uiteindelijk wat telde. Ik was nerveus toen ik in de wachtzaal zat, mijn man was niet meegekomen aangezien er toch niet veel nieuws zou te rapen zijn. Althans dat dacht ik. De gynaecoloog begint vragen te stellen, voelt aan mijn buik en mompelt: denk niet dat de baby nog in stuit ligt. Beduusd als ik was vraag ik hem om dat nog eens te herhalen en terwijl hij mijn buik betast, herhaalt hij z’n vorige woorden. Nog even herinner ik mezelf eraan dat deze arts héél oud is en heel erg scheel ziet en waarschijnlijk verkeerd is. Maar hij had gelijk, mijn ventje had zich blijkbaar op het hele einde nog gedraaid! Wat was ik fier op mijn klein acrobaatje … Het was alsof hij me dit wou gunnen, ons wou gunnen. Op geen enkel moment had ik schrik voor de bevalling, ik begon er erg naar uit te kijken.

Iedereen was gelukkig en blij voor mij. Dagelijks kreeg ik telefoontjes om stiekem te kijken of ik nog wel thuis was. Elke ochtend als ik opstond stelde ik mezelf de vraag of het vandaag was dat het zou gebeuren. Maar hij liet ons geduldig wachten, wat niet de sterkste kant was voor mijn man. Met de dag werd hij nerveuzer, zeker omdat ik vaak last had van voorweeën die iets later weer stil vielen. De spanning was met momenten echt ondraaglijk.

 

DE DAG VOORDIEN (10/02/2008)

Het is stralend weer, en dat voor begin februari … Het hele weekend hebben we ons tegoed kunnen doen aan de stralende zon en dat geeft een stevige dosis energie. Ik voel me, ondanks de 19 kg extra, op en top fit dit weekend. De aanwezigheid van Robin, zoontje van mijn man, brengt zoals gewoonlijk een gezellige drukte met zich mee en we proberen het hem zo aangenaam mogelijk te maken. Uiteindelijk is dit zijn laatste weekend als ‘enig’ kind bij ons dus verwennen we hem met een portie extra aandacht. Zondag gaat Robin naar de scouts en ik profiteer van deze vrije uren om mijn ramen buitenkant allemaal te wassen. Ik borstel heel de oprit nog eens goed af (papa heeft er nog voor gezorgd dat de oprit aangelegd is voor je komt) en maak nog een praatje met de buren (uiteraard ben jij gespreksonderwerp nr 1). ’s Avonds ben ik moe maar wat heb ik ongelofelijk genoten van dit prachtig weekend!

Morgen, maandag, moet ik om 11 uur aan de monitor en dan zal beslist worden wanneer ik zal worden opgenomen om de weeën kunstmatig op gang te brengen. De gynaecologe wil me maandag avond of dinsdag ochtend laten binnenkomen. Ik weet niet wat ik het liefste zou hebben. Alleszins ga ik geen oog dichtdoen van de spanning, of ik nu thuis ben of in het ziekenhuis. Ik ga me er niet meer druk om maken, het komt nu héél dichtbij en ik ben er klaar voor, je mag komen en liever nog vandaag dan morgen. Je hebt ons lang genoeg laten wachten …

 

DE BEVALLING

Dit kan niet waar zijn ... Het is maandag ochtend 4 uur en ik heb een wee. Ik sus mezelf want het is niet de eerste nacht dat ik voorweeën heb. Ik wacht nog even maar er komt al snel een tweede en 5 minuten later al een derde. Ik sta op, papa en Robin zijn nog ver in dromenland. Ik ga beneden iets drinken en sta in de keuken regelmatig krom maar nog steeds met het idee dat het wel zal overgaan. Of toch niet … Ja, na een half uurtje ben ik er zeker van … het is écht zo ver. Ik ga rustig de trap op naar boven en fluister tegen papa dat het zover is. Hij kan het haast niet geloven en raad me aan om toch nog even een douche te nemen (want misschien vallen de weeën dan weer stil). Niet dus, papa moet me komen redden in de douche want de weeën volgen elkaar in snel tempo op. Hij helpt me mee afdrogen en belt ondertussen bompa op.

Robin zal de rest van de nacht bij bompa moeten doorbrengen. Ik leg nog vlug zijn kleren klaar, neem zijn boekentas en papa wikkelt hem ondertussen in zijn donsdeken zodat we hem niet wakker moeten maken. Papa blijft er vrij rustig onder, dat typeert hem wel. We zetten Robin af bij bompa en natuurlijk heeft Robin ondertussen door wat er aan de hand is. Hij beseft dat vandaag zijn broertje of zusje (want dat weet hij nog niet) zal geboren worden en hij vraagt me lief of het wel met me gaat terwijl ik een zoveelste wee moet doorstaan. Robin is zo attent en lief, toch ben ik blij dat hij slechts één wee bewust moet meemaken want ik zie ook bezorgdheid en angst op zijn slaperig gezichtje.

Papa rijdt voorzichtig naar het ziekenhuis en om 6.30 komen we daar aan. In de wachtkamer zie ik twee poetsvrouwen hun duim omhoogsteken en ik probeer (met de grootste moeite) vriendelijk naar hen te lachen. Ze kennen mij dus nog in het ziekenhuis ondanks mijn lange afwezigheid. We worden naar de afdeling gebracht, ik ben te koppig om in de rolstoel te gaan zitten maar heb halverwege toch al spijt van mijn beslissing. Boven aangekomen mogen we naar onze arbeidskamer. Ik kleed me om en wordt onderzocht: 4 cm ontsluiting.

Ik probeer de weeën zo goed mogelijk op te vangen maar weet mezelf na een tijdje geen houding meer te geven. De weeën komen zo frequent en blijven lang aanhouden. Ik ben angstig en gespannen en probeer me te herinneren wat ik op de prenatale lessen heb geleerd dat me nu kan redden. Maar het daagt me niet. Mijn lichaam verkrampt en ik voel me angstig en gespannen. Mijn ademhaling is heel oppervlakkig en Geert probeert me bij de les te houden maar ik weet met mezelf geen blijf meer.

En dan opeens … op het juiste moment … een engelengezicht in de arbeidskamer. Een sympathieke vroedvrouw van eind de dertig. Ze onderzoekt me opnieuw en zegt opgewekt dat het heel goed gaat en dat ik ondertussen 6cm ontsluiting heb. Ik deel haar enthousiasme niet want ik voel dat mijn lichaam het wil opgeven en vraag om een epidurale. De vroedvrouw neemt even de tijd om met me te praten en stelt voor om in bad te gaan aangezien dit een kalmerend effect zou hebben en de weeën wat zou kunnen verlichten. Ik laat me overtuigen en ga in bad. Papa blijft de hele tijd aan mijn zijde en het is zijn stille aanwezigheid die me toch wat kracht geeft. Het bad is inderdaad comfortabeler en de weeën lijken zachter dan die van daarjuist. Papa puft en blaast nu met me mee en ik lijk mijn ademhaling wat beter onder controle te hebben. Ik zucht en puf als nooit tevoren maar het werkt, althans voorlopig. Na een half uur (misschien was het wel langer) hou ik ook dit niet meer vol en wil ik absoluut uit het water.

Ik blijk nu 8 cm ontsluiting te hebben en ondanks mijn nieuwe vraag voor een epidurale, geeft de vroedvrouw aan dat dit zinloos zou zijn. Het gaat allemaal zo snel dat er regelmatig vroedvrouwen passeren die mekaar vol ongeloof aankijken over hoe snel het allemaal gaat. Hier en daar wordt er mij een compliment of aanmoediging toegesmeten. Maar dit gaat allemaal in een vlaag aan me voorbij. Ik lijk in een soort trance en het enige wat ik wil weten van de vroedvrouw is of ze niet aan het liegen is over die 8 cm. Ik zeg haar dat ik die trucjes ken om mensen niet te ontmoedigen en vraag nog eens expliciet: toch écht 8 cm hé en geen 7. Ze bevestigt dit met klem en papa spoort me aan om het zonder de epidurale te doen. Ik denk bij mezelf: hebt gij gemakkelijk praten vanuit uwe stoel! Maar ik blijf lief voor hem want uiteindelijk zijn we hier samen aan begonnen en moeten we hier samen door. Trouwens, met zelfmedelijden help je jezelf niets vooruit dus volhouden!

Ik probeer mezelf moed in te spreken, in zoverre hier nog sprake is van moedig zijn. Het kan gewoon niet anders en ik realiseer me dat zeker.

Ik voel druk en de vroedvrouw vraagt of ik aandrang voel om te persen. Ik geloof mijn oren niet, is het nu echt zo ver … is dit het moment waarop mijn kind zal geboren worden. Ik probeer mezelf terug bij de les te brengen want ik wil dit moment glashelder beleven. Even ontstaat er nog tumult omdat men de gynaecologe niet kan bereiken. De assistente is al klaar om de bevalling te begeleiden terwijl men nog alle moeite doet om mijn gynaecologe op te roepen. Juist op tijd komt ze de kamer ingestormd en op haar commando (en op aanmoedigen van de vele vroedvrouwen die op dat moment rond mij staan) pers ik alsof mijn leven ervan afhangt. Of beter gezegd: alsof het leven van mijn kind ervan afhangt. Het persen gaat goed en ik weet dat als ik nu mijn best doe, het allemaal heel snel kan gaan en zo gebeurt het ook. Na een tiental keren persen zegt mijn gynaecologe dat ik mijn baby mag vastnemen. Ik voel een glibberig lichaam dat op mijn lichaam gelegd wordt. Nog nooit heb ik in mijn leven zo’n warmte gevoeld als toen. De eerste kreetjes, de eerste aanraking huid op huid. Moeder en kind, tranen van papa, bewondering en intens geluk. Openbaring en trots. Liefde, ja … vooral veel liefde. Liefde voor deze baby, liefde voor mijn man en liefde voor het leven. Liefde ook voor de natuur die zo wonderbaarlijk in mekaar zit. Dankbaarheid om dit wonder. Woorden tekort om te beschrijven wat je voelt op het moment dat je kind geboren wordt.

 

ONZE EERSTE UREN, DAGEN EN WEKEN…

We hebben onze zoon Sam genoemd: een korte en stoere naam. We hopen dat hij later blij zal zijn met onze keuze.

Rond 11.30 komen we op de kamer aan en mijn man vertrekt onmiddellijk naar de school van broer om hem het goede nieuws gaan te melden. Ik blijf achter op de kamer … kijk naar dat kleine mini-mensje en het is alsof dit moment onwerkelijk is. Tranen wellen op in mijn ogen en ik lijk ze maar niet te kunnen bedwingen. Dit zijn nu échte tranen van geluk, denk ik bij mezelf. De hele dag door zal ik met mijn tranen blijven worstelen. Zeker als mijn ouders en schoonouders verwachtingsvol de kamer binnen komen en hun nieuwe kleinzoon komen bewonderen. Familiegeluk ten top. Ik probeer deze momenten vast te houden en op te slaan in mijn geheugen.

Ons verblijf in het ziekenhuis duurt vijf dagen en het lijkt alsof ik deze in een soort ‘trance of roes’ heb beleefd. Ik ben uitgeput van de weinige nachtrust die Sam me heeft gegund maar elke keer als ik naar dat lieve snoetje kijk, krijg ik weer een nieuwe dosis energie. Vrijdag mogen we naar huis en ’s morgens sta ik al gepakt en gezakt te wachten op mijn man die ons komt halen. Opnieuw een ontroerend moment, ik voel me als op de dag van ons huwelijk. Letterlijk dragen we onze zoon het huis in en hopen dat dit huis een echte thuis zal worden voor hem.

Ik bel Ine op en ze belooft me om de volgende dag te komen. Sam wordt eerst uitvoerig gecomplimenteerd en nadien gewogen. Ze is heel nieuwsgierig naar de bevalling en mijn verblijf in het ziekenhuis en ik praat honderduit over mijn ervaringen van de afgelopen dagen. We bespreken de dagelijkse hygiënische zorg, het slaappatroon (of het gebrek daaraan) en de borstvoeding. Alles lijkt voorlopig goed te gaan en Ine geeft me de nodige complimentjes als nieuwe moeder. Ook al gaat alles prima, toch lijk ik ontzettend veel behoefte te hebben aan die bevestiging, het signaal van mensen rondom u die vinden dat je het goed doet als kersverse mama.

Twee dagen later komt Ine terug en op die twee dagen tijd heb ik een waslijst aan vragen klaar, gaande van ‘hoe maak ik zijn neusje proper’ tot ‘is de kleur van zijn stoelgang wel normaal’. Ze neemt weer ontzettend veel tijd en na de routinezaken (wegen van Sam en controle van mijzelf) praten we ook over mijn rol als nieuwe moeder. Ik geef schoorvoetend toe dat het mij soms toch zwaar valt. De zorg en vooral het grote verantwoordelijkheidsgevoel wegen soms op mij. Dit gecombineerd met een heus gebrek aan slaap, maakt dat ook ik niet ontsnap aan die zogenaamde baby-blues. Maar Sam is een wolk van een kind en de liefde voor dat kleine wezentje, houdt me gaande.

Sam is nu 9 weken oud en is in gewicht verdubbeld. De borstvoeding neemt minder tijd in beslag dan in het begin. Sam heeft zelfs nachten dat hij begint door te slapen. Hij geniet van zijn dagelijks badje en de eerste babypakjes zijn ingeruild tegen stoere jongenskleren. Ine is in die tijd zo’n 8 keer langsgekomen om me bij te staan met raad en daad. Hoewel alles prima is verlopen tot nu toe, was dat toch geen overbodige luxe. Er zijn toch altijd vragen die door je hoofd spoken en bij haar kon ik met die ‘stomme’ vragen terecht.

Sam is een guitig ventje dat voortdurend lacht. Ik heb de indruk dat hij gelukkig is met het leventje dat hij nu heeft. Wat zijn geboorte voor ons heeft betekend kunnen we onmogelijk in woorden beschrijven. Maar door het lezen van mijn verhaal, kan je je wel inbeelden hoe gelukkig hij ons maakt. Ik besef dat ons verhaal een succesverhaal is en dat niet elke zwangerschap of bevalling zo ideaal verloopt als bij ons. Het is belangrijk dat je mensen rondom u hebt die je bijstaan en steunen, die je liefhebben en raad geven wanneer je hier nood aan hebt. Voor de rest neemt je moederinstinct het helemaal van je over.

 

MIJMERINGEN

  • Je krijgt het mandaat als moeder en maakt er je levenswerk van om dit tot een goed einde te brengen.
  • Hoe kwetsbaar is dit kleine wezentje en hoe afhankelijk van mij en van ons. Dit boezemt me angst in. Zal ik hem kunnen geven wat hij nodig heeft in dit leven.
  • Je bent je pas ten volle bewust van de gevaren in dit leven op het moment dat je nadenkt over hoe je je kind hiertegen kan beschermen.