Verhalen

  • Een Nieuw Gevoel

    Bonk, bonk, bonk… een snel kloppend hart
    Slik, rust, slik… stokkende adem
    één oog open, altijd wakend
    één oog dicht, zelden slapend

    Lees Verder
  • Moeder Zijn

    Moeder zijn

    Lees Verder
  • Geboorteverhaal

    Jong en ambitieus … zo kan je ons gerust noemen. Ik ben 27 jaar en werk nu 6 jaar als sociaal assistente in het ziekenhuis. Ik heb na al die jaren het gevoel wat stabiliteit bereikt te hebben in mijn werksituatie. Mijn man is 31 jaar, werkt en is ook erg actief daarbuiten. We kennen elkaar nu al een heel tijdje en vanaf het begin hadden we het gevoel bij elkaar te horen. 

    Lees Verder
  • Witse,Mirthe,Floris

    Ons verhaal begint op de dag dat Obama voor het eerst president van Amerika werd. Die dag stond (en staat) vele mensen omwille van die reden in het geheugen gegrift. Echter, bij ons vond er op datzelfde ogenblik een andere heuglijke gebeurtenis plaats! 

    Lees Verder

Witse, Mirthe & Floris

Ons verhaal begint op de dag dat Obama voor het eerst president van Amerika werd.
Die dag stond (en staat) vele mensen omwille van die reden in het geheugen gegrift.
Echter, bij ons vond er op datzelfde ogenblik een andere heuglijke gebeurtenis plaats!
Die ochtend waren wij immers de trotse eigenaars geworden van een positieve zwangerschapstest.
Door de misselijkheid (en door de verplichte werkverwijdering) ging dit fijne nieuws rond als een lopend vuurtje.  
Naarmate mijn buik groeide en ik onze kleine kapoen voelde schoppen, werd het steeds ‘echter’.
Helaas werden wij met een bruuske ruk van onze roze wolk getrokken.  Na een zwangerschapsduur van 24 weken werd onze jongen, Witse, met een spoedkeizersnede ter wereld gebracht.  Na 14 uurtjes vechten is hij van ons heengegaan.
Een intense periode van rouw en verdriet, die soms nu nog de kop op steekt, volgde.

Na een half jaartje kregen we van onze gynaecologe ‘groen licht’.  En een maandje later was de positieve zwangerschapstest daar.
Van een ‘roze wolk’ is er geen sprake geweest.  Al durf ik nu wel te spreken van een ‘wit wattig wolkje’ dat soms de angstmonstertjes verdreef.
Dat ‘wit wattig wolkje’ is er mede gekomen dankzij Ine.  Wekelijks kwam ze, samen met knapperd Jelle, luisteren naar de harttonen van ons zusje (en naar al mijn bekommernissen).  Naarmate de zwangerschap vorderde, veranderde ik in een ‘bolletje stress op pootjes’.  
Gelukkig was er dan de wekelijkse portie zwangerschapszwemmen.  Heerlijk ontspannen en contact maken met dat kleine wezentje in je buik.
Na 34 weken vond onze gynaecologe (en mijn bloeddruk) echter dat het genoeg was geweest.  
Om iets voor tienen werd onze prachtige dochter, Mirthe, geboren.
Door haar vroeggeboorte moest ze in de couveuse aansterken.
Live borstvoeding geven, zat er dus de eerste weken niet in.
Maar, geen nood, Ine had me namelijk op voorhand gebrieft en ik had haar wijze woorden omgezet in een ‘eisenlijstje’. (bv. Ik wil zo snel mogelijk na haar geboorte starten met afkolven, ik wil om de 2u afkolven, ik wil ook ’s nachts afkolven,…)
‘Hapje’ dacht ik toen.  Ik had niet gerekend op de stuwing, de kloven en de borstontstekingen.  Gelukkig stond Ine me bij met raad en daad.  
Ook mijn man bleek een aangeboren talent te hebben om borstvoedende vrouwen te steunen.  
Het resultaat: Mirthe dronk na 2 weken volledig live en op vraag… en dat heeft ze gedaan tot ze 14 maanden was.

Toen Mirthe 17 maanden was, begon het weer te kriebelen.  En ja hoor, een maandje later hadden we een positieve zwangerschapstest.
De roze wolk kwam af en toe om het hoekje koekeloeren al waren de angstmonstertjes ook weer van de partij.
Na 37 weken, waarin Ine vaak op bezoek kwam met knapper Jelle en lieve Fien, werd Floris geboren.
Ook dit keer met een geplande keizersnede, al was de beleving gans anders dan tijdens en na keizersnede van Mirthe.
Na de verplichte ‘recoverytijd’ werd ik naar vader en zoon gebracht. (Die al een poosje aan het kangoeroeën waren.)  
En dan was het moment daar… een kindje dat onmiddellijk aan de borst mocht!  
Floris bleek (en blijkt) een ‘milkaddict’ te zijn. (Een beetje zoals rupsje Nooitgenoeg.) Overdag dronk hij om de 2 uurtjes, ’s avonds had hij zijn vast clustermoment en ook ’s nachts eiste hij zijn plekje op.
Dankzij de goede raad van Ine bleven de stuwing en de kloven weg.
En dankzij mijn man bleven de wallen weg.  Want hij stond ’s nachts op om onze kleine held tussen ons te leggen (en dat doet hij nu nog steeds).

Witse leeft verder in het hart van vele mensen.  Hij zit verweven in ons leven.
Mirthe is ondertussen een flinke en mondige kleuter van bijna 3,5 jaar.  Net als (bijna) elk meisje van haar leeftijd houdt ze van K3, dansen en knutselen.
Floris is een guitige peuter van bijna 15 maanden.  Hij houdt van alles wat beweegt en… van mamamelk!